Different blog, different woman

Μετά την αναβάθμιση του blogger ίσως είναι καιρός για μια προσωπική αναβάθμιση. Λάθος. Πιο πολλή αλλαγή, ποιος βρίσκει άλλωστε αναβαθμισμένο τον blogger beta.

Έτσι κάπου αλλού, διαφορετική, πάντα με ματιές πίσω απ' τη μάσκα.

Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω...

Από το πρώτο ποίημα μέχρι ετούτο, όλα δικά σου είναι εδώ μέσα. Ο ιερός σου χώρος δεν είχες πει; Αχ, ουρανέ ρίξε φωτιά... Συνέχισε να Ελπίζεις. Επειδή θα θυμάσαι κάθε εικοσιτρείς ότι ένα πλάσμα σ' αγαπάει. Και δεν σε μισεί επειδή σ' αγάπησε, αλλά "σ' αγαπώ, μόνο γιατί κουράστηκα να σου λέω ευχαριστώ". Ορκίστηκα όταν μου ζήτησες "για πάντα" κι εγώ δεν ξέρω λόγια να πω ούτε μεγάλα ούτε μικρά. Βρες ευτυχία στη νέα σου αρχή, αγαπούλα μου. Αυτό θα κάνω κι εγώ η τρελή.
Να ακούσεις τις λέξεις μου με τη φωνή της Λένας Πλάτωνος, να τα δεις πράσινα σκούρα κι ένα κόκκινο φιλί να γευτείς στην πλάτη. Μ;

Μ' ένα τραγούδι αγαπημένο σ' αποχαιρετώ. Αποχαιρετώ.

Φέρνω την εικόνα σου στα μάτια μου
πίσω από παράθυρα κλεισμένα
όλα μου τα φώτα και τα όνειρα σβηστά
σκέφτηκα να ζω μόνο για σένα

Άπλωσα το χέρι να σ' αγγίξω
ενώ το ήξερα πως είσαι μακριά μου
λέω το τραγούδι που σου άρεσε ν' ακούς
κι απόψε η σκέψη μου προδίνει την καρδιά μου

Και τι τραγούδι να σου πω μες στα χαλάσματα
σε ένα δωμάτιο με στάχτες και φαντάσματα
εδώ που εγνώρισα τον έρωτα ένα βράδυ τώρα σκοτάδι
πώς να παλέψω με τα δήθεν και οράματα
με πολεμάνε ενοχές φυγές και σφάλματα
εδώ που μ' έμαθες να ζω και να θυμάμαι τώρα φοβάμαι

Όλα εδώ στο χρώμα του καημού
μόνο λίγο φως κάτω απ' την πόρτα
μια φωτογραφία που ήμαστε αγκαλιά
Θε μου να 'ταν όλα όπως πρώτα
λες και σε περιμενα να 'ρθεις σιγοτραγουδώ το γυρισμό σου
όμως ένα δάκρυ μου πνίγει τη φωνή
Δεν τραγουδιέται ούτε λέγεται ο χαμός σου!

-Πόνος, δάκρυα.
-Καθόλου. Ωραίοι στίχοι! Αγαπημένοι! Αληθινοί!

Γάτες

Και οι γάτες σωπαίνουν. Δεν κλαίνε για να μην τρομάζω. Κάθε φορά. Όμως θυμώνω. Που καταλαγιάζει ο θυμός. Δηλώνω αποχή. Μπορώ; Θα δούμε... Ησυχία τώρα.

Όταν αγκαλιάζονται τα πρόσωπα

Όταν αγκαλιάζονται τα πρόσωπα...

(Αφιερωμένο)

Εδώ είμαι αγαπημένε

Μακριά. Μακριά από εμβίους, αβίους και βίους. Μακριά. Εδώ είμαι κι οι σκέψεις μου απορροφούν το χρόνο. Η καρδιά μου βαλτώνει. Από την ακινησία, τη σίψη. Μια φορά τη μέρα ζητάει "συγγνώμη", τρέμει μαζί της το κορμί όλο, "δεν ήθελα να σε προδώσω, παρασύρθηκα από τη μεταμφίεση". Εδώ είμαι. Κι εγώ. Κι αυτή. Κοιτάζω την πλάτη μου στον καθρέφτη, ψάχνω να βρω κάπου να φυτρώνουν φτερά. Χρειάζονται γιατί από μέρα σε μέρα πετάω.
Η ψυχή μου δακρύζει τα κρύσταλλα, λέει κι αυτή: "'Ηθελα κι εγώ ν' αγκαλιαστώ". Την ρωτάω, "τα κατάφερες;", "όχι, μα κατάφερα να μην θέλω πια την αγκαλιά, πρώτο όνειρο, πρώτο ποίημα κυλάει σε κομμάτια." Ο νους μου, κάνει μούτρα. Μάτωσε η ορθότητα των συλλογισμών του, σκοτείνιασε και θωρεί τα ρόδα μουχλιασμένα. Μια παρηγορώ αυτόν, μια την καρδιά μου, "ψυχούλα μου σώπα και βρίσκω τα πιο γλυκά τραγούδια να σου παίξω".

Ευτυχώς που υπάρχεις εσύ, φιλί μου, να βοηθάς στο έργο. Μ;..

Ορέστης

Φίδια παίξτε με τις λέξεις. Εγώ στέκω εδώ κι απαγγέλλω:

"Μια λέξη ερωτική μένει πάντα κλεισμένη στο στόμα μας, ανείπωτη,
σαν ένα χαλίκι στο σανδάλι μας ή και ένα καρφί, βαριέσαι
να σταθείς , να το βγάλεις, να λύνεις τα κορδόνια σου,
ν’ αργοπορείς."

Γιατί είναι Ρίτσος που διατρυπάει την γελοιότητα ενός Ελύτη και φτάνει ν' ακουμπά. Το λαχάνιασμα του συναισθήματος.

Μία Χιονοστιβάς Κρημνιζομένη

Δε μου αρέσει ο Εμπειρίκος, αλλά είναι αναγκαίο να αφιερώσουμε στον Γιώργο Α.

"Όταν ενώπιον μιας κρημνιζομένης χιονοστιβάδος, που πέφτει από τα ύψη των ορέων και από τους πάγους των ψυχρών πτυχώσεων του εδάφους σε χαμηλότερες πλαγιές, ή προς το βάθος μιας χαράδρας ή κοιλάδος, όταν ενώπιον μιας κρημνιζομένης χιονοστιβάδος ένας θεατής ή ένας ορειβάτης κατέχεται από δέος, ή τέρπεται από την ηδονήν του επικινδύνου, όχι μόνον ηχεί η ηχώ των πτώσεων των χιονοσωρών, από φαράγγι σε φαράγγι, και επαναλαμβάνει την βοή και παρατείνει την διάρκεια του πατάγου, μα αντηχεί και μέσα στα σπλάχνα του ορειβάτου κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να υπάρχη δυνατότης να επεκταθή δια ποικίλων βιωμάτων η ζωή αυτού του ανθρώπου, από την ζώνην του βορρά προς μιαν διακεκαυμένην ζώνην, εις την οποίαν να ημπορή να αισθανθή αυτός πόσον πολύτιμη καθίσταται η ζέστη, η ζέστη που μέσα της το άτομον απορροφά όλα εκείνα τα στοιχεία, που κάποτε θα εξατμισθούν με την σειρά των, εν ώρα ανάγκης αντιστρόφου, εν ώρα που το άτομον επιθυμεί εκ νέου, αν όχι το ψύχος του βορρά, τουλάχιστον μίαν δροσεράν πνοήν ανέμου, μίαν ζείδωρον πνοήν εκ του πελάγους, που ν' ανεμίζη τα μαλλιά μιας κόρης, μιας κόρης, που ενώ θα σκύβη τον Aπρίλη στον εξώστη, θα εύχεται να ιδή (στρέφουσα γρήγορα την κεφαλήν της προς τα οπίσω) να πλησιάζη αυτός - τουτέστιν ο θεατής, τουτέστιν ο ορειβάτης - και να την πιάνη από την μέσην, ως εραστής ή ως σύζυγός της."

Έτσι έμαθα να εκτιμώ έναν Απρίλη. Βιώνοντας πρώτα πρώτα έναν παγερό Χειμώνα που όλα τα θάβει, τα νεκρώνει. Είναι συναίσθημα ίδιο όπως νιώθεις νεκρός στεκούμενος πλάι σ' έναν νεκρό. Με μια πνοή του τσακίζει την φύση -νεράιδα πράσινη και λυγερή. Μ' ένα φτηνό χάδι στερεί αρετές -χρώμα απ' τα λουλούδια, φύλλα από τα δέντρα, ζέστη από την καρδιά της γης. Ο ουρανός θλίβεται, μυρίζει καπνό αντί της κωλώνιας του ήλιου. Στο τέλος μένει μόνο μια μικρή ελπίδα κρυμμένη κάτω από μια πέτρα, προστατευμένη από το θεό -περιμένει μιαν άνοιξη τρυφερή κι αγκαλιαστή. Κι όλοι μιλούν για θερμούς καιρούς κι ανυπομονώ όλα τα του χειμώνα αυτού να λιώσουν...

Νυχτώνω

Βιολιά οι νύχτες μου, να θέλουν να με ξημερώσουν φιλιά και χάδια.

Σ' ένα ορκίσου πως θα με αγαπάς για πάντα απαντώ άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ, και κλαίω.

Σ' ένα κρεβάτι περιμένω την πνοή σου, σεντόνια παπαρούνες ατσαλάκωτες. Μακάρι να θυμηθείς...

I comment me

Είμαι κουρασμένη.

Κι αν ήμουν μέρα θα με φώναζε Κυριακή.

Μέρα θεού και ξεκούρασης. Μέρα κούρασης, συννεφιάς.

Good morning little girl, σε χάνω; Θα σε γελάσω και θα σε κλάψω, σίγουρα ένα μικρό παιδί πεθαίνει, σαπίζει, όπως έγραφα στο ποίημα.

Νανούρισμα 2

Έλα εδώ. Αγκαλιά φιλημένο μου. Εδώ που σωπαίνει η γη, χαμηλώνει το φως. Θ' ακούς μονάχα τον παλμό μιας άλλης καρδιάς, θα βλέπεις ζεστά υφάσματα και μυρωδάτα στήθη. Σσσς...

Ξημερώνει

Γεννήθηκα λευκή.

Και μαθαίνω να μην δέχομαι φρέσκα σ' αγαπώ, γιατί τα κουβαλούν σε καλάθια με πολλές λιχουδιές και ταρτάκια. Και στο "ναι" σού χαλούν τα δόντια, πονάει η κοιλιά, σε σφίγγει η καρδιά σου.

Σε σφίγγει και μετά σου λέει: "Γεννήθηκες λευκή. Και είναι καλό, διότι εγώ είμαι κόκκινη. Κι έτσι είμαστε ουρανός και τριανταφυλλάκι Όσκαρ Ουάιλντ."

Είναι αστείο να μου υποδεικνύει. Καρδιά μου, εσύ δεν ικέτεψες να παραδοθούμε στον ζαχαροπλάστη ψυχή τε και σώματι; Μη μου ματώνεις κι ας με σπίλωσε. Στο βάθος νιώθω πως κερδίσαμε. Έναν άγγελο. Ξανθό και μικρό σαν το δάχτυλό μου.

Είμαι λευκή. Με μια ελιά στο στήθος.

Το χάδι του

Είναι στιγμές που είσαι τρυφερός
σαν το άγγιγμα μιας πεταλούδας...