Niaou

Different blog, different woman

2007-02-03T21:39:00.000+02:00

Μετά την αναβάθμιση του blogger ίσως είναι καιρός για μια προσωπική αναβάθμιση. Λάθος. Πιο πολλή αλλαγή, ποιος βρίσκει άλλωστε αναβαθμισμένο τον blogger beta.

Έτσι κάπου αλλού, διαφορετική, πάντα με ματιές πίσω απ' τη μάσκα.

Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω...

2006-12-16T06:17:00.000+02:00

Από το πρώτο ποίημα μέχρι ετούτο, όλα δικά σου είναι εδώ μέσα. Ο ιερός σου χώρος δεν είχες πει; Αχ, ουρανέ ρίξε φωτιά... Συνέχισε να Ελπίζεις. Επειδή θα θυμάσαι κάθε εικοσιτρείς ότι ένα πλάσμα σ' αγαπάει. Και δεν σε μισεί επειδή σ' αγάπησε, αλλά "σ' αγαπώ, μόνο γιατί κουράστηκα να σου λέω ευχαριστώ". Ορκίστηκα όταν μου ζήτησες "για πάντα" κι εγώ δεν ξέρω λόγια να πω ούτε μεγάλα ούτε μικρά. Βρες ευτυχία στη νέα σου αρχή, αγαπούλα μου. Αυτό θα κάνω κι εγώ η τρελή.
Να ακούσεις τις λέξεις μου με τη φωνή της Λένας Πλάτωνος, να τα δεις πράσινα σκούρα κι ένα κόκκινο φιλί να γευτείς στην πλάτη. Μ;

Μ' ένα τραγούδι αγαπημένο σ' αποχαιρετώ. Αποχαιρετώ.

Φέρνω την εικόνα σου στα μάτια μου
πίσω από παράθυρα κλεισμένα
όλα μου τα φώτα και τα όνειρα σβηστά
σκέφτηκα να ζω μόνο για σένα

Άπλωσα το χέρι να σ' αγγίξω
ενώ το ήξερα πως είσαι μακριά μου
λέω το τραγούδι που σου άρεσε ν' ακούς
κι απόψε η σκέψη μου προδίνει την καρδιά μου

Και τι τραγούδι να σου πω μες στα χαλάσματα
σε ένα δωμάτιο με στάχτες και φαντάσματα
εδώ που εγνώρισα τον έρωτα ένα βράδυ τώρα σκοτάδι
πώς να παλέψω με τα δήθεν και οράματα
με πολεμάνε ενοχές φυγές και σφάλματα
εδώ που μ' έμαθες να ζω και να θυμάμαι τώρα φοβάμαι

Όλα εδώ στο χρώμα του καημού
μόνο λίγο φως κάτω απ' την πόρτα
μια φωτογραφία που ήμαστε αγκαλιά
Θε μου να 'ταν όλα όπως πρώτα
λες και σε περιμενα να 'ρθεις σιγοτραγουδώ το γυρισμό σου
όμως ένα δάκρυ μου πνίγει τη φωνή
Δεν τραγουδιέται ούτε λέγεται ο χαμός σου!

-Πόνος, δάκρυα.
-Καθόλου. Ωραίοι στίχοι! Αγαπημένοι! Αληθινοί!

Γάτες

2006-12-16T04:16:00.000+02:00

Και οι γάτες σωπαίνουν. Δεν κλαίνε για να μην τρομάζω. Κάθε φορά. Όμως θυμώνω. Που καταλαγιάζει ο θυμός. Δηλώνω αποχή. Μπορώ; Θα δούμε... Ησυχία τώρα.

Όταν αγκαλιάζονται τα πρόσωπα

2006-12-15T21:19:00.000+02:00

Όταν αγκαλιάζονται τα πρόσωπα...

(Αφιερωμένο)

Εδώ είμαι αγαπημένε

2006-12-14T21:01:00.000+02:00

Μακριά. Μακριά από εμβίους, αβίους και βίους. Μακριά. Εδώ είμαι κι οι σκέψεις μου απορροφούν το χρόνο. Η καρδιά μου βαλτώνει. Από την ακινησία, τη σίψη. Μια φορά τη μέρα ζητάει "συγγνώμη", τρέμει μαζί της το κορμί όλο, "δεν ήθελα να σε προδώσω, παρασύρθηκα από τη μεταμφίεση". Εδώ είμαι. Κι εγώ. Κι αυτή. Κοιτάζω την πλάτη μου στον καθρέφτη, ψάχνω να βρω κάπου να φυτρώνουν φτερά. Χρειάζονται γιατί από μέρα σε μέρα πετάω.
Η ψυχή μου δακρύζει τα κρύσταλλα, λέει κι αυτή: "'Ηθελα κι εγώ ν' αγκαλιαστώ". Την ρωτάω, "τα κατάφερες;", "όχι, μα κατάφερα να μην θέλω πια την αγκαλιά, πρώτο όνειρο, πρώτο ποίημα κυλάει σε κομμάτια." Ο νους μου, κάνει μούτρα. Μάτωσε η ορθότητα των συλλογισμών του, σκοτείνιασε και θωρεί τα ρόδα μουχλιασμένα. Μια παρηγορώ αυτόν, μια την καρδιά μου, "ψυχούλα μου σώπα και βρίσκω τα πιο γλυκά τραγούδια να σου παίξω".

Ευτυχώς που υπάρχεις εσύ, φιλί μου, να βοηθάς στο έργο. Μ;..

Ορέστης

2006-12-14T14:57:00.000+02:00

Φίδια παίξτε με τις λέξεις. Εγώ στέκω εδώ κι απαγγέλλω:

"Μια λέξη ερωτική μένει πάντα κλεισμένη στο στόμα μας, ανείπωτη,
σαν ένα χαλίκι στο σανδάλι μας ή και ένα καρφί, βαριέσαι
να σταθείς , να το βγάλεις, να λύνεις τα κορδόνια σου,
ν’ αργοπορείς."

Γιατί είναι Ρίτσος που διατρυπάει την γελοιότητα ενός Ελύτη και φτάνει ν' ακουμπά. Το λαχάνιασμα του συναισθήματος.

Μία Χιονοστιβάς Κρημνιζομένη

2006-12-13T20:49:00.000+02:00

Δε μου αρέσει ο Εμπειρίκος, αλλά είναι αναγκαίο να αφιερώσουμε στον Γιώργο Α.

"Όταν ενώπιον μιας κρημνιζομένης χιονοστιβάδος, που πέφτει από τα ύψη των ορέων και από τους πάγους των ψυχρών πτυχώσεων του εδάφους σε χαμηλότερες πλαγιές, ή προς το βάθος μιας χαράδρας ή κοιλάδος, όταν ενώπιον μιας κρημνιζομένης χιονοστιβάδος ένας θεατής ή ένας ορειβάτης κατέχεται από δέος, ή τέρπεται από την ηδονήν του επικινδύνου, όχι μόνον ηχεί η ηχώ των πτώσεων των χιονοσωρών, από φαράγγι σε φαράγγι, και επαναλαμβάνει την βοή και παρατείνει την διάρκεια του πατάγου, μα αντηχεί και μέσα στα σπλάχνα του ορειβάτου κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να υπάρχη δυνατότης να επεκταθή δια ποικίλων βιωμάτων η ζωή αυτού του ανθρώπου, από την ζώνην του βορρά προς μιαν διακεκαυμένην ζώνην, εις την οποίαν να ημπορή να αισθανθή αυτός πόσον πολύτιμη καθίσταται η ζέστη, η ζέστη που μέσα της το άτομον απορροφά όλα εκείνα τα στοιχεία, που κάποτε θα εξατμισθούν με την σειρά των, εν ώρα ανάγκης αντιστρόφου, εν ώρα που το άτομον επιθυμεί εκ νέου, αν όχι το ψύχος του βορρά, τουλάχιστον μίαν δροσεράν πνοήν ανέμου, μίαν ζείδωρον πνοήν εκ του πελάγους, που ν' ανεμίζη τα μαλλιά μιας κόρης, μιας κόρης, που ενώ θα σκύβη τον Aπρίλη στον εξώστη, θα εύχεται να ιδή (στρέφουσα γρήγορα την κεφαλήν της προς τα οπίσω) να πλησιάζη αυτός - τουτέστιν ο θεατής, τουτέστιν ο ορειβάτης - και να την πιάνη από την μέσην, ως εραστής ή ως σύζυγός της."

Έτσι έμαθα να εκτιμώ έναν Απρίλη. Βιώνοντας πρώτα πρώτα έναν παγερό Χειμώνα που όλα τα θάβει, τα νεκρώνει. Είναι συναίσθημα ίδιο όπως νιώθεις νεκρός στεκούμενος πλάι σ' έναν νεκρό. Με μια πνοή του τσακίζει την φύση -νεράιδα πράσινη και λυγερή. Μ' ένα φτηνό χάδι στερεί αρετές -χρώμα απ' τα λουλούδια, φύλλα από τα δέντρα, ζέστη από την καρδιά της γης. Ο ουρανός θλίβεται, μυρίζει καπνό αντί της κωλώνιας του ήλιου. Στο τέλος μένει μόνο μια μικρή ελπίδα κρυμμένη κάτω από μια πέτρα, προστατευμένη από το θεό -περιμένει μιαν άνοιξη τρυφερή κι αγκαλιαστή. Κι όλοι μιλούν για θερμούς καιρούς κι ανυπομονώ όλα τα του χειμώνα αυτού να λιώσουν...

Νυχτώνω

2006-12-13T03:28:00.000+02:00

Βιολιά οι νύχτες μου, να θέλουν να με ξημερώσουν φιλιά και χάδια.

Σ' ένα ορκίσου πως θα με αγαπάς για πάντα απαντώ άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ, και κλαίω.

Σ' ένα κρεβάτι περιμένω την πνοή σου, σεντόνια παπαρούνες ατσαλάκωτες. Μακάρι να θυμηθείς...

I comment me

2006-12-12T14:43:00.000+02:00

Είμαι κουρασμένη.

Κι αν ήμουν μέρα θα με φώναζε Κυριακή.

Μέρα θεού και ξεκούρασης. Μέρα κούρασης, συννεφιάς.

Good morning little girl, σε χάνω; Θα σε γελάσω και θα σε κλάψω, σίγουρα ένα μικρό παιδί πεθαίνει, σαπίζει, όπως έγραφα στο ποίημα.

Νανούρισμα 2

2006-12-12T01:07:00.000+02:00

Έλα εδώ. Αγκαλιά φιλημένο μου. Εδώ που σωπαίνει η γη, χαμηλώνει το φως. Θ' ακούς μονάχα τον παλμό μιας άλλης καρδιάς, θα βλέπεις ζεστά υφάσματα και μυρωδάτα στήθη. Σσσς...

Ξημερώνει

2006-12-11T04:27:00.000+02:00

Γεννήθηκα λευκή.

Και μαθαίνω να μην δέχομαι φρέσκα σ' αγαπώ, γιατί τα κουβαλούν σε καλάθια με πολλές λιχουδιές και ταρτάκια. Και στο "ναι" σού χαλούν τα δόντια, πονάει η κοιλιά, σε σφίγγει η καρδιά σου.

Σε σφίγγει και μετά σου λέει: "Γεννήθηκες λευκή. Και είναι καλό, διότι εγώ είμαι κόκκινη. Κι έτσι είμαστε ουρανός και τριανταφυλλάκι Όσκαρ Ουάιλντ."

Είναι αστείο να μου υποδεικνύει. Καρδιά μου, εσύ δεν ικέτεψες να παραδοθούμε στον ζαχαροπλάστη ψυχή τε και σώματι; Μη μου ματώνεις κι ας με σπίλωσε. Στο βάθος νιώθω πως κερδίσαμε. Έναν άγγελο. Ξανθό και μικρό σαν το δάχτυλό μου.

Είμαι λευκή. Με μια ελιά στο στήθος.

Το χάδι του

2006-12-11T02:04:00.000+02:00

Είναι στιγμές που είσαι τρυφερός
σαν το άγγιγμα μιας πεταλούδας...

Σκέφτομαι και γράφω: Νοσταλγώ

2006-12-10T19:09:00.000+02:00

Από το παρελθόν θα μείνουν οι γρατζουνιές στο γόνα κι οι χοροί ξανθών γατιών.

Θα μείνει ό,τι μοιάζει με ευτυχία.

Θα μείνουν τα σημειώματα μιας φίλης ροδακινιάς-νιαουριστή κοπέλα, θα μείνει η βαριά γεύση αλεσμένου ζαχαροκάλαμου-κόκκινο, πορτοκαλί.

Η κλασική μουσική που ενστολίζει τα κινούμενα σχέδια. Θα μείνει κάθε μπιχλιμπίδι γνώσης που υιοθετείς από βιβλία και συναναστροφές.

Θα μείνει το πρώτο σου φιλί μες στο αίσθημα του πνιγμού. Και μετά ένας βυθός αγκάλιασμα.

Αυτά μένουν, χαραματιές στα επίπεδα των αισθήσεων, στο μυαλό, στα άνω κάτω χείλη και στο καθαρό πίσω μέρος του λαιμού μας.

Κι έτσι εγώ επιθυμώ το ρήμα να μετουσιωθεί σε όνειρο νύχτας φθινοπωρινής. Γιατί το γεροντίστικο "νοσταλγώ" είναι ρήμα τιποτένιο, δεν φτάνει τη μυστηριώδη -πάντα- πραγμάτωση του "ονειρεύομαι".

Apocalypse

2006-12-09T15:21:00.000+02:00

Apocalypce...

Ευρυκόμη

2006-12-09T03:23:00.000+02:00

«Θάλασσα, πότε θέλ’ ιδώ την όμορφη Eυρυκόμη;
Πολύς καιρός επέρασε και δεν την είδα ακόμη.
Πόσες φορές κοιτάζοντας από το βράχο γέρνω
Kαι τον αφρό της θάλασσας για τα πανιά της παίρνω!
Φέρ’ τηνε, τέλος, φέρ’ τηνε».

Aυτά ο Θύρσης λέει,
Kαι παίρνει από τη θάλασσα και τη φιλεί και κλαίει·
Kαι δεν ηξέρει ο δύστυχος οπού φιλεί το κύμα
Eκείνο, που της έδωσε και θάνατο και μνήμα.

Διονύσιος Σολωμός

Φαντασίωση

2006-12-08T23:21:00.000+02:00

Α says: Τσουλήθρα κόκκινη και μία μπλε. Εσύ στην κόκκινη. Όμως... τσουλήθρα καλή όχι από αυτές που κάθεσαι και δεν κυλάς.
Β says: Μ’ αρέσουν οι τσουλήθρες.
ρω says: Κι εμένα.
Α says: Η τριβή στην κατηφόρα.
Β says: Και τα χέρια στα πλαϊνά.
Α says: Ναι, μ' άρεσε να τσουλάω σε διάφορες στάσεις, καθιστή, ξαπλωμένη μπρούμυτα, ανάσκελα, με το κεφάλι μπροστά. Μερικές φορές από την τριβή καψαλίζονταν τα γυμνά μου χέρια. Πονούσε άσχημα.

Άγγελε μου

2006-12-08T13:28:00.000+02:00

Μιαν αγκαλιά ξανθά μαλλάκια μου, μάτια μου ταξίδια. Πάμε βόλτα μέχρι το πάρκο, γιατί αγόρι μου αν πάμε στο Παρίσι θα κλέψουμε τη Μόνα Λίζα, κι αν μείνουμε Λονδίνο θα γυρίσουμε τους δείκτες στο ρολόι του Μπιγκ Μπεν.

Κι όταν θα θες να τραγουδήσεις θα ακούμε Sacha Distel. Κι όταν θα θέλω να χτενιστώ στον καθρέφτη μπροστά θα βλέπουμε φιλμάκι γαλλικό, άσπρο, μαύρο και μόνα χρώματα δυο χείλη κόκκινα και μάτια μπλε.

Βλαμμένες ποιήτριες, στίχοι σκουπίδια δεν υπάρχουν. Μόνο μια αγκαλιά, που θερμαίνει τα ήθη και λιώνει τον κόσμο όλο μες στο καλούπι της καρδιάς μας.

Εξομολογήσεις

2006-12-07T20:58:00.000+02:00

"Α στριφογύρνα και γείρε έπειτα να σε φιλήσω κορίτσι δικό μου!

Είσαι πανέμορφη. Δεν θα σταθώ εδώ μόνο για να σε κοιτώ. Μου επιβάλλει το είναι μου να σε σφίξω να σε κρατήσω. Βέβαια υπάρχουν κι οι αμφιβολίες της ύπαρξης να με πνίγουν. Θα δυσκολευτώ να διακρίνω τον ορίζοντα βλέπεις και σαν είμαι πλάι σου θα ντρέπομαι θα δανείζομαι τις ματιές σου μέχρι να σε κουράσω. Να σε κουράσω και να φύγεις.

Είσαι ένα δάκρυ του ήλιου δε θα χαθείς, πάντα θα λάμπεις. Εγώ μόνος μες στο σκοτάδι θα ψάχνω ψηλαφιστά μια στιγμή ξεκούρασης. Δεν αντέχω, οι σκέψεις έρχονται η μία μετά την άλλη.

Θέλω να σε φιλήσω αλλά δεν αποφασίζω το φιλί πώς θα ‘ναι. Το επιθυμώ αργό κι υγρό μα φοβάμαι μην πάρει τόσο χρόνο που τέλος να μη σ’ έχω εδώ. Γι’ αυτό τα φιλιά μου είναι ρουφηχτά, γρήγορα, ίσως βίαια θα έλεγες εσύ που είσαι κοριτσάκι. Οι αγκαλιές όμως θα συμφωνήσεις μόνο σύντομες δεν είναι. Πού να φύγεις όταν σε βαστώ ρε; Σ’ αγαπώ, είναι αλήθεια."

Αφού θέλησες να κυλήσεις γυμνή στο χορτάρι. Να αγαπήσεις έναν θεό ξανθό. Η ζωή είναι λίγη. Κι η γύμνια του της μίλησε να πει μόνο πως κρυώνει, το κορμάκι κύρτωσε να ζητήσει μιαν αγκαλιά.

"Αρμύρα και θάλασσα στη γεύση μου συμπληρώνει το άγγιγμα σου. Δροσίσου αγάπη μου, δροσίσου απ’ το βροχισμένο γρασίδι. Γιατί είναι χάρτινο το φεγγαράκι και ψεύτικη η ακρογιαλιά. Κι αφού δεν μας πιστεύεις έστω και λιγάκι τίποτα δεν αποβαίνει αληθινό."

Έλουσε τα μαλλιά της, χτενίστηκε, τινάχτηκε σαν γάτα. Μπροστά στον καθρέφτη τής φάνηκε χλωμό το πρόσωπο. Το ρόδισε κι έβαψε τα χείλη κόκκινα.

"Κοίτα με αγάπη μου."

Έκλαιγε χτες βράδυ και τα μάτια της αχνοφωτίζουν ακόμα πρησμένα. Με πείσμα χρωματίζει τα βλέμματα να τους προσδώσει γοητεία. Δε ζει μακριά του, γελάει. Μα τι σκέψεις! Φυσικά ζει. Αναπνέει. Την υποδέχεται τ’ αγέρι τρυφερά κάθε που φυσάει. Ακόμα δεν κρυώνει.

"Δροσιά αγάπη μου."

Taste the painting

2006-12-06T01:29:00.000+02:00

Taste the painting...

Λιοντάρι μου

2006-10-20T14:06:00.000+03:00

Δε θα ρωτήσω αν είμαι εγώ το θηλυκό στο κείμενο σου, θέλω να είμαι-απλά θα πιστεύω.

Σ' αγαπώ. Όπως φωνάζουν στα κρητικά τραγούδια που ακούμε, βρήκα κι ένα ραδιοφωνικό σταθμό που παίζει αυτά τα ίδια. Μάλλον θα σ' αγαπώ για πάντα κι ας μην το εξηγεί κανείς χημικώς.

Αγαπημένος ποιητής

2006-09-30T19:28:00.000+03:00

THE MOON

Percy Bysshe Shelley

I.

AND, like a dying lady lean and pale,
Who totters forth, wrapp'd in a gauzy veil,
Out of her chamber, led by the insane
And feeble wanderings of her fading brain,
The moon arose up in the murky east
A white and shapeless mass.

II.

Art thou pale for weariness
Of climbing heaven and gazing on the earth,
Wandering companionless
Among the stars that have a different birth,
And ever changing, like a joyless eye
That finds no object worth its constancy?

Νανούρισμα

2006-09-25T20:53:00.000+03:00

"Πάψε να κλαις για ό,τι πέρασε σωστά."

"Κλείσε τα μάτια σου και κοίταξε μπροστά."

Δεν. "Πάμε μαζί και με βοριά και με νοτιά."

"Εδώ αρχίζει και τελειώνει η φωτιά."

Ελαφίνα στην αγκαλιά σου.

Νεκρή και ήσυχη.

Ματωμένη.

Φυματική καρδιά μου

2006-09-25T01:38:00.000+03:00

THE SICK ROSE

O ROSE, thou art sick!
The invisible worm,
That flies in the night,
In the howling storm,

Has found out thy bed
Of crimson joy;
And his dark secret love
Does thy life destroy.

William Blake

Όταν ανακαλείς τον έρωτα

2006-09-23T14:55:00.000+03:00

Πάντα θα μένουν οι αναμνήσεις. Λίγο θαμπές. Μες στη φωτιά. Στο ρεύμα.

Ελισσάβετ

2006-09-20T21:50:00.000+03:00

Δέρνομαι στ' αέναα λικνίσματα της ψυχής μου.

Σαν τα κύματα που σκάνε στα βράχια με βία δίχως να προσκυνούν σε αγέρες κι ουρανούς.

Ίσως και να πήρα τα μαθήματά μου. Κατέβασα τα χέρια να διαλυθεί η αγκαλιά που 'μεινε τόσο άδεια. Σχεδόν μια γήινη στροφή σηματοδοτεί την αλλαγή.

Χρειάζομαι λίγα λεπτά να αφουγκραστώ προσδοκίες μονάχα εσωτερικές -είναι αλήθεια, ν' αφήσω πίσω τα τεθλιμμένα.

Είναι τόσο δύσκολο να χτίσεις μια ζωή κανονική που έπαψα από καιρό να κατηγορώ τους ρομαντικούς ποιητές και τις μαύρες τραγουδίστριες.

Κι αν κλαίω ακόμα δεν πειράζει. Ξεπλένονται έτσι οι βρωμιές αυτών που με σπιλώσαν. Με μάτωσαν.

Αναβαφτίζομαι παρθένα λοιπόν. Και βασίλισσα.

Ελισσάβετ. (Ορθή κι ωραία.)

Γέλιο μικρού παιδιού

2006-09-20T13:39:00.000+03:00

Το αγοράκι μου θα συμμετείχε σε μία γιορτή του νηπιαγωγείου, με θέμα την άλωση της Τροίας. Την ώρα του casting τού ανέθεσαν τον ρόλο.
-Θα είσαι ένας Τρώας παις.
Το μικρό γύρισε σπίτι κι είπε στη μαμά του.
-Θα είμαι ένας Τρώας μπεζ.

Πονάω

2006-09-18T21:23:00.000+03:00

Πόσα κείμενα χωρίς ουσία τιτλοφορήθηκαν με πόνο; Πόσα κλάματα έρευσαν δίχως λόγο;

Τόση αγάπη χωρίς σκοπό, αγέλαστη, μισή.

Sleeping Beauty

2006-09-18T10:24:00.000+03:00

I know you
I walked with you once upon a dream.
I know you
The gleam in your eyes is so familiar a gleam
Yes, I know it's true
that visions are seldom all they seem.
But if I know you, I know what you'll do
You'll love me at once
the way you did once upon a dream.

Θλιμμένη οργή

2006-09-16T17:19:00.000+03:00

MUSIC, when soft voices die,
Vibrates in the memory;
Odours, when sweet violets sicken,
Live within the sense they quicken.

Rose leaves, when the rose is dead,
Are heap'd for the belovèd's bed;
And so thy thoughts, when thou art gone,
Love itself shall slumber on.

(Percy Bysshe Shelly)

Ακούω τον Καρυοθραύστη, μουσική που μισήθηκε από τον ίδιο της τον δημιουργό. Πού και πού θυμάμαι να κοιτάω στο καθρεφτάκι μου, δίνω υποσχέσεις πως δεν θα επιτεθώ ξανά στο πρόσωπό μου. Διάβασα κι αυτό το ποίημα -μ' ηρέμησε λιγάκι. Τα μάγουλά μου μένουν όμως νωπά. Θυμώνω με τους ανίκανους. Να αγαπήσουν. Να εκτιμήσουν. Να είναι ειλικρινείς. Σε έναν άνθρωπο που κλαίει.

Αύριο θα έχω γιορτή. Άρα με λένε Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα, Σοφία...

Πρωινό Φθινοπώρου

2006-09-15T14:33:00.000+03:00

Το παράθυρο βλέπει στο φθινόπωρο.

Κιτρινιάρικα φύλλα, πέταλα ξεζουμισμένα εδώ κι εκεί. Γυμνά τα δέντρα θωρούν την αλλαγή της εποχής, την αλλαγή μιας διάθεσης.

Γυμνή κι εκείνη πλάι στο κοιμισμένο σώμα του. Ακούει τα κελαηδιάρικα που κάθισαν στο περβάζι τους, χαϊδολογάει με τα ακροδάχτυλα τούφες καστανές από τα μαλλιά του. Μια χαϊδολογάει και μια ακολουθεί τις καμπύλες που αποτελούν το αυτί του, τα ζυγωματικά του-τις γωνίες που αποτελούν την μύτη του, το μέτωπό του.

Με προσήλωση φοιτητή μπροστά στο βιβλίο με τις εικόνες τον περιεργάζεται.

Έπειτα όμως αφαιρένεται. Κι αν παίζουν τα δάχτυλά της πάνω του, το μυαλό της απασχολείται με τα χτεσινά τα γεγονότα. Τσακώθηκαν. Ναι. Αλλά κοιμήθηκαν μαζί αγκαλιά. Έχει σημασία. Μπορούν ακόμα να μετουσιώνουν την φλόγα του θυμού σε έρωτα. Το τηλέφωνο χτυπά. Γυρνά απότομα το κεφάλι της. Εκείνος ξυπνά.

Κι αν δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω; Μόνο να κοιμήθηκαν μαζί, να ξύπνησαν μαζί μες στο πρωί του φθινοπώρου. Κι έπειτα να σηκώνονται -τους βλέπω ναι- κατευθείαν στο παράθυρο γυμνοί να κοιτούν έξω. Τα δέντρα λυγούν το κορμί τους, τα πουλιά σε κλαριά κελαηδούν. Όλοι ευτυχισμένοι. Κανείς δεν τσακώθηκε, κανείς δε στάθηκε αμήχανος μπροστά σε μια γλυκιά στιγμή. Κι η αγάπη μένει μόνη στον κόσμο τους.

Και θα αγκαλιαστούν μπροστά στο παράθυρο. Απλά. Σαν αδέρφια. Τι κι αν κοιτάει ο γείτονας αντίκρυ; Αυτοί είναι εκεί και τα δευτερόλεπτα που κυλούν, στάζουν, στη γωνιά του δωματίου απορροφώνται. Μένουν όλα μια ανάμνηση. Μόνο αγκαλιά και μέλι στην ατμόσφαιρα της εποχής.

Το τηλέφωνο τελικά χτύπησε στ’ αλήθεια μα ήταν λάθος αριθμός. Το ‘κλεισαν στη γυναίκα δίχως να πουν τίποτα -ίσως να ακούστηκε μια ανάσα θηλυκή... "Τα κουδουνίσματα ενοχλήσεις της μεταφυσικής ηρεμίας του όντος αντικαθίστανται πια με μουσική και νότες. Τι να σηκώνεις το τηλέφωνο αν είναι έτσι." Σκέψεις δικές του είναι στις οποίες το κορίτσι απαντά με χαμόγελα.

"Χαμόγελα αρκούν άραγε;" συλλογιέται η γυναίκα, μα τι άλλο να απαντήσει να γίνει κουβέντα. Εύκολα ξεκινάει με ένα χαμόγελο, ένα χάδι. Τι να πει; Μόνο πλησιάζει κι απλώνει τα χειλάκια της. Του αρκεί.

Μυρίζουν βροχή τα σύννεφα, το δωμάτιο υγρό, τα κορμιά δροσερά. Η μέρα προχωρά, τους καλεί.

Για ισορροπία

2006-09-15T01:29:00.000+03:00

Γδέρνω και την ψυχή μου αν χρειαστεί...

Για δώρο

2006-09-14T13:29:00.000+03:00

Μια φλόγα ανοιχτή αγκαλιά. Γιώργο.

EVERY afternoon, as they were coming from school, the children used to go and play in the Giant's garden.

It was a large lovely garden, with soft green grass. Here and there over the grass stood beautiful flowers like stars, and there were twelve peach-trees that in the spring-time broke out into delicate blossoms of pink and pearl, and in the autumn bore rich fruit. The birds sat on the trees and sang so sweetly that the children used to stop their games in order to listen to them. "How happy we are here!" they cried to each other.

One day the Giant came back. He had been to visit his friend the Cornish ogre, and had stayed with him for seven years. After the seven years were over he had said all that he had to say, for his conversation was limited, and he determined to return to his own castle. When he arrived he saw the children playing in the garden.

"What are you doing here?" he cried in a very gruff voice, and the children ran away.

"My own garden is my own garden," said the Giant; "any one can understand that, and I will allow nobody to play in it but myself." So he built a high wall all round it, and put up a notice-board.

TRESPASSERS
WILL BE
PROSECUTED

He was a very selfish Giant.

The poor children had now nowhere to play. They tried to play on the road, but the road was very dusty and full of hard stones, and they did not like it. They used to wander round the high wall when their lessons were over, and talk about the beautiful garden inside. "How happy we were there," they said to each other.

Then the Spring came, and all over the country there were little blossoms and little birds. Only in the garden of the Selfish Giant it was still winter. The birds did not care to sing in it as there were no children, and the trees forgot to blossom. Once a beautiful flower put its head out from the grass, but when it saw the notice-board it was so sorry for the children that it slipped back into the ground again, and went off to sleep. The only people who were pleased were the Snow and the Frost. "Spring has forgotten this garden," they cried, "so we will live here all the year round." The Snow covered up the grass with her great white cloak, and the Frost painted all the trees silver. Then they invited the North Wind to stay with them, and he came. He was wrapped in furs, and he roared all day about the garden, and blew the chimney-pots down. "This is a delightful spot," he said, "we must ask the Hail on a visit." So the Hail came. Every day for three hours he rattled on the roof of the castle till he broke most of the slates, and then he ran round and round the garden as fast as he could go. He was dressed in grey, and his breath was like ice.

"I cannot understand why the Spring is so late in coming," said the Selfish Giant, as he sat at the window and looked out at his cold white garden; "I hope there will be a change in the weather."

But the Spring never came, nor the Summer. The Autumn gave golden fruit to every garden, but to the Giant's garden she gave none. "He is too selfish," she said. So it was always Winter there, and the North Wind, and the Hail, and the Frost, and the Snow danced about through the trees.

One morning the Giant was lying awake in bed when he heard some lovely music. It sounded so sweet to his ears that he thought it must be the King's musicians passing by. It was really only a little linnet singing outside his window, but it was so long since he had heard a bird sing in his garden that it seemed to him to be the most beautiful music in the world. Then the Hail stopped dancing over his head, and the North Wind ceased roaring, and a delicious perfume came to him through the open casement. "I believe the Spring has come at last," said the Giant; and he jumped out of bed and looked out.

What did he see?

He saw a most wonderful sight. Through a little hole in the wall the children had crept in, and they were sitting in the branches of the trees. In every tree that he could see there was a little child. And the trees were so glad to have the children back again that they had covered themselves with blossoms, and were waving their arms gently above the children's heads. The birds were flying about and twittering with delight, and the flowers were looking up through the green grass and laughing. It was a lovely scene, only in one corner it was still winter. It was the farthest corner of the garden, and in it was standing a little boy. He was so small that he could not reach up to the branches of the tree, and he was wandering all round it, crying bitterly. The poor tree was still quite covered with frost and snow, and the North Wind was blowing and roaring above it. "Climb up! little boy," said the Tree, and it bent its branches down as low as it could; but the boy was too tiny.

And the Giant's heart melted as he looked out. "How selfish I have been!" he said; "now I know why the Spring would not come here. I will put that poor little boy on the top of the tree, and then I will knock down the wall, and my garden shall be the children's playground for ever and ever." He was really very sorry for what he had done.

So he crept downstairs and opened the front door quite softly, and went out into the garden. But when the children saw him they were so frightened that they all ran away, and the garden became winter again. Only the little boy did not run, for his eyes were so full of tears that he did not see the Giant coming. And the Giant stole up behind him and took him gently in his hand, and put him up into the tree. And the tree broke at once into blossom, and the birds came and sang on it, and the little boy stretched out his two arms and flung them round the Giant's neck, and kissed him. And the other children, when they saw that the Giant was not wicked any longer, came running back, and with them came the Spring. "It is your garden now, little children," said the Giant, and he took a great axe and knocked down the wall. And when the people were going to market at twelve o'clock they found the Giant playing with the children in the most beautiful garden they had ever seen.

All day long they played, and in the evening they came to the Giant to bid him good-bye.

"But where is your little companion?" he said: "the boy I put into the tree." The Giant loved him the best because he had kissed him.

"We don't know," answered the children; "he has gone away."

"You must tell him to be sure and come here tomorrow," said the Giant. But the children said that they did not know where he lived, and had never seen him before; and the Giant felt very sad.

Every afternoon, when school was over, the children came and played with the Giant. But the little boy whom the Giant loved was never seen again. The Giant was very kind to all the children, yet he longed for his first little friend, and often spoke of him. "How I would like to see him!" he used to say.

Years went over, and the Giant grew very old and feeble. He could not play about any more, so he sat in a huge armchair, and watched the children at their games, and admired his garden. "I have many beautiful flowers," he said; "but the children are the most beautiful flowers of all."

One winter morning he looked out of his window as he was dressing. He did not hate the Winter now, for he knew that it was merely the Spring asleep, and that the flowers were resting.

Suddenly he rubbed his eyes in wonder, and looked and looked. It certainly was a marvellous sight. In the farthest corner of the garden was a tree quite covered with lovely white blossoms. Its branches were all golden, and silver fruit hung down from them, and underneath it stood the little boy he had loved.

Downstairs ran the Giant in great joy, and out into the garden. He hastened across the grass, and came near to the child. And when he came quite close his face grew red with anger, and he said, "Who hath dared to wound thee?" For on the palms of the child's hands were the prints of two nails, and the prints of two nails were on the little feet.

"Who hath dared to wound thee?" cried the Giant; "tell me, that I may take my big sword and slay him."

"Nay!" answered the child; "but these are the wounds of Love."

"Who art thou?" said the Giant, and a strange awe fell on him, and he knelt before the little child.

And the child smiled on the Giant, and said to him, "You let me play once in your garden, today you shall come with me to my garden, which is Paradise."

And when the children ran in that afternoon, they found the Giant lying dead under the tree, all covered with white blossoms.

Κάτω από τη βροχή

2006-09-13T20:57:00.000+03:00

Φτερουγίζουν οι σταγόνες, μουσκεύουν τα μαλλιά μου, κάθομαι εδώ κάτω από τα γκρίζα σύννεφα.

Έτσι νιώθω να με ραίνει η υγρασία του έρωτα σου, η αλμύρα του φιλιού σου.

Σε χρειάζομαι όμως κοντά.

Η βροχή σταματάει. Τα ουράνια με τυφλώνουν. Τα υγρά μου εξατμίζονται, στεγνώνω.

Σε χρειάζομαι κοντά να με ποτίσεις χυμούς, νέκταρ - χάδια τρυφερά.

Μέχρι να σε δω ξανά.

Διατηρείται η νέρινη δροσιά. Δάκρυα και κλάματα τα νοσταλγικά μού κρατούν συντροφιά.

Ομορφιά μου

2006-09-13T16:02:00.000+03:00

Ένα όμορφο πρωινό όλα τα αυγά έσκασαν, εκτός από ένα.

Η μαμά πάπια συνέχισε να κλωσάει, ώσπου έσκασε και το τελευταίο αυγό. Και να που βγήκε ένα παπάκι καλοθρεμένο αλλά άσχημο.

Οι χήνες, οι κότες, οι γαλοπούλες κορόιδευαν το άσχημο παπάκι και το τσιμπολογούσαν.

Ωστόσο το καημένο το παπάκι σκεφτόταν: "Αφού κανένας δε με θέλει, εγώ θα φύγω!"

Κι ένα πρωινό, την ώρα που η μαμά και τα αδέρφια του κοιμόνταν, εκείνο έφυγε μακριά.

Κι έφτασε ο παγωμένος χειμώνας... δε συνεχίζω παρακάτω-βουρκώνω.

Hollywood kiss

2006-09-12T21:42:00.000+03:00

Hollywood kiss...

Τα μάτια σου

2006-09-12T02:22:00.000+03:00

Πράσινα και μεγάλα σαν βόλτες σε δάση παλιάς εποχής.

Ξυπνάς, τ' ανοίγεις κι ανοίγουν μαζί τα χείλη μου-σχηματίζουν χαμόγελα.

Οι ματιές ντροπαλά χαϊδολογιόνται.

Βλέμματα όλο δύναμη, βυθίζονται στα δικά μου. Όπως θα βούταγε ένα λαίμαργο κουτάλι στο μέλι.

Κι αν δακρύσεις ποτέ θα ακολουθήσω. Στην θαλασσινή απόδραση.

Κι όταν πέφτουν τα βλέφαρα με ανυπομονησία θα σε περιμένω. Να ξεκουραστείς. Να ξεκουραστούν.

Επικοινωνία 3

2006-09-10T22:39:00.000+03:00

Είχα γράψει για την επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων.

Τώρα όμως με προβληματίζει η επικοινωνία μου απλά με τον εαυτό μου. Περνούν λίγα λεπτά και καταλήγω πως καλύτερα να διαφωνείς με κάποιον άλλο παρά με τον εαυτό σου. Γιατί έχεις χίλιους λόγους να έρθεις σε σύγκρουση με τον άλλο. Κυριότερος από τους οποίους είναι η αλληλεπίδραση ενός πομπού με έναν δέκτη - κι οι δυο κινούμενοι σε διαφορετικά επίπεδα.

Ενώ με τον εαυτό σου... αφού βρίσκεσαι σε πλήρη ταύτιση μαζί του - είσαι πομπός που δέχεται το μήνυμα που εκπέμπει- πώς είναι δυνατόν να σπάμε τόσο συχνά στα δυο;

Ναι έτσι στα δυο.

Νιώθω σαν να αποτελούμαι από δύο όντα τελικά.

Αυτό που ζει, βιώνει και παίρνει τις αποφάσεις βάσει των οποίων αυτοκαθορίζεται κι αυτό που κάθεται στην κούνια, παρατηρεί και μόνο κρίνει το έτερον ήμισυ. Εκείνο μάλιστα διαθέτει το μεγαλύτερο μέρος της λογικής του ατόμου - τόσο σοφό. Ταυτίζομαι κυρίως με το πρώτο, συμφορά μου, ενώ στην ουσία στην πράξη είμαι και τα δύο.

Εντός μου. Σπάνια συμφωνούν τα δυο αυτά κι όταν επισυμβαίνει αυτό ο νους εκσπερματώνει αίσθημα ευτυχίας και δύναμης στις φλέβες. Το δίδυμο αυτό μου θυμίζει λεκτικά ντουέτα όπως "θεωρία-πράξη" ή "λόγος-έργο"... Μπορεί εκεί να ευθύνεται η έλλειψη συνεργασίας. Στην διαφορά της λειτουργίας που το καθένα ανέλαβε, στη διαφορά πεδίου δράσης. Κάπου κάπου ίσως να υφέρπει ανταγωνισμός μεταξύ τους.

Νύσταξα με τους συλλογισμούς.

Μα.

Όνειρά μου.

Λατρεύω τον ύπνο μου.

Γιατί εκεί με χαρά διαπιστώνω πως το ον της επίκρισης σιωπά, αποκοιμιέται λικνιζόμενο, ούτε που ακούγεται να βαριανασαίνει.

Αφήνομαι ελεύθερη σ' ανελέητα κυνήγια συναισθημάτων, σκέψεων. Κάνω έρωτα, βόλτες σε μέρη χτισμένα, γκρεμίζω στολίζω, ξαναζώ ό,τι δεν είναι δυνατό να βιωθεί μιαν ακόμη φορά. Βλέπω, νιώθω αυτά για τα οποία ποτέ δε θα μετανιώσω, γιατί απλά τα απενεχοποιεί το ασυνείδητο, η παρουσία μόνο η δική μου, η άγνοια των υπολοίπων.

Χα. Μικρότερη φοβόμουν την τηλεπάθεια όπως την εικόνιζαν οι ξένες ταινίες φαντασίας. Έτρεμα στην ιδέα πως κάποιος θα μπορούσε να εισβάλλει χυδαία στ' όνειρά μου. Αλλά ξεφοβήθηκα πια. Ποιον τον τραβάει να μου θέσει περιορισμούς στ' απόκρυφά μου;

One lovable day

2006-09-10T10:27:00.000+03:00

I follow the night
Can't stand the light
When will I begin
To live again

One day I'll fly away
Leave all this to yesterday
What more could your love do for me
When will love be through with me

Why live life from dream to dream
And dread the day when dreaming ends

One day I'll fly away
Leave all this to yesterday
Why live life from dream to dream
And dread the day when dreaming ends

One day I'll fly away
Fly fly away

Το κλάμα της γάτας

2006-09-09T20:08:00.000+03:00

Μόνο η αγάπη μού έμεινε.

Από μια αηδία.

Καλείται σχέση μερικές φορές - γελώ - χαχα.

Μόνο το όνειρο μού έμεινε.

Τώρα.

Ουρλιάζω και κλαίω, κι όλοι οι ήχοι, οι φασαρίες εντός μου.

Μόνο η δειλία μού έμεινε, η αδυναμία, η καρδούλα μου.

Ανατριχιάζω, ξερνάω. Φεύγουν τα μέλλοντα, ξεθωριάζουν τα όμορφα παρελθόντα.

Πονούν τα αυτιά μου, η γάτα ουρλιάζει αγριεμένη, αρρωστημένη.

Θα σκιστεί, θα σκάσει, θα δει πώς είναι να ζεις στη σιωπή.

'Ηρεμος.

Σχέσεις

2006-09-09T07:22:00.000+03:00

... ανθρώπινες.

Μόνο μιαν αγκαλιά υπάρχει κι αυτή κινηματογραφική.

Άκου με

2006-09-08T12:40:00.000+03:00

Θα σου πω την ιστορία μου γιατί έδειξες γλυκά χαμόγελα και σ' εμπιστεύομαι. Θέλω να μου υποσχεθείς όμως πως δε θα σου ξεφύγει λέξη σε άλλον άνθρωπο πέραν από εμάς τους δυο. Αν κι εμείς δε λογιζόμαστε άνθρωποι ετούτη εδώ τη στιγμή. Μάλλον σύννεφα δυο θα μας χαρακτήριζα. Που θα φέρουμε βροχή.

Άκου με.

Ήταν Δεκέμβρης.

Όχι δεν εξομολογούμαι ιστορία αγάπης μήτε χαμού.

Μες στο χειμώνα μόνο τους λύκους λοιπόν μπορούσες να αφουγκραστείς. Ίσως και τη φύση να χάνεται μέσα σε γόους. Κάθε χειμώνα είναι που πεθαίνει - άνοιξη που ανασταίνεται. Μαζί της κι εγώ. Μπροστά στο τζάκι λικνιζόμουν, κρέμονταν τα ποδαράκια μου από την καρέκλα, έπινα γάλα ζεστό με μέλι, κοιτούσα πώς σκάγαν οι σπίθες πάνω στα ξύλα...

Τότε χτύπησε η πόρτα. Δεν άνοιξα. Μα μπήκε μόνος του, δε χρειάστηκε πρόσκληση. Με είδε να στέκομαι άγαλμα ικανοποιημένος. Βρήκε τις λίρες, το φαγητό, έχυσε σπέρμα στα λουλούδια μου και μ' άφησε να κείτομαι. Έφυγε κι άφησε πίσω του την πόρτα ανοιχτή.

Αργότερα φύσηξε και πέρασαν μύριες οι νιφάδες, χιόνι με κάλυψε, κρυστάλλωσε το αίμα που κυλούσε από τις ξεσκισμένες πληγές. Με βρήκαν λευκή παγωμένη, η πιο όμορφη νεκρή νύφη που έθαψαν ποτέ. Μα μη φεύγεις. Όχι μη φεύγεις.

Γιατί;

(Από την Καντέντσα)

Μου λείπεις

2006-09-08T00:13:00.000+03:00

Μήνες και μέρες πέρασαν από τότε που έγραψα τελευταία κείμενο γλύκας, στοργής. Μόνο νοσταλγία χτυπούν τα δάχτυλά μου πια. Ίσως και θυμό τις νυχτερινές ώρες.

Έχω καιρό να γράψω γι' άλλες ψυχές, πέραν της δικής μου, πλασματικές και θείες. Οι δύο άνθρωποι θα περιμένουν ακόμα να τους τελειώσω, αλλά ξεχνιέμαι κάθε φορά.

Φταίει η απογοήτευση της κάθε στιγμής. Που έχασα τη δημιουργία.

Ήρα

2006-09-07T14:20:00.000+03:00

Όταν εισήλθες αγάπη μου συνάντησες τα άλλα κοριτσάκια;

Απορία

2006-09-05T11:43:00.000+03:00

Να φιληθούμε...

Haunted dreams

2006-08-15T19:54:00.000+03:00

By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule
From a wild weird clime, that lieth, sublime,
Out of SPACE out of TIME.

[Dream Land]
Edgar Allan Poe

Les Marionnettes

2006-07-09T22:33:00.000+03:00

Τα σκοινιά μπουρδουκλωθήκαν κι οι σκιές αγκαλιαστήκαν.

Η ζωή μου

2006-07-05T13:22:00.000+03:00

Στα ελληνικά.

Μια φράση, ένα δίστιχο είναι τέλος και αρχή.

Για ένα ποίημα, ένα τραγούδι, μια ζωή.

Θα συνεχίσω. Γιατί ελπίζω. Γιατί δυο προτάσεις πιο πάνω κάνουν ρίμα.

Τι γυρέυεις κι εσύ νύμφη αγαπημένη;

Fairy - Land

2006-06-29T15:59:00.000+03:00

Fairy-Land:

Dim vales- and shadowy floods-
And cloudy-looking woods,
Whose forms we can't discover
For the tears that drip all over!
Huge moons there wax and wane-
Again- again- again-
Every moment of the night-
Forever changing places-
And they put out the star-light
With the breath from their pale faces.
About twelve by the moon-dial,
One more filmy than the rest
(A kind which, upon trial,
They have found to be the best)
Comes down- still down- and down,
With its centre on the crown
Of a mountain's eminence,
While its wide circumference
In easy drapery falls
Over hamlets, over halls,
Wherever they may be-
O'er the strange woods- o'er the sea-
Over spirits on the wing-
Over every drowsy thing-
And buries them up quite
In a labyrinth of light-
And then, how deep!- O, deep!
Is the passion of their sleep.
In the morning they arise,
And their moony covering
Is soaring in the skies,
With the tempests as they toss,
Like- almost anything-
Or a yellow Albatross.
They use that moon no more
For the same end as before-
Videlicet, a tent-
Which I think extravagant:
Its atomies, however,
Into a shower dissever,
Of which those butterflies
Of Earth, who seek the skies,
And so come down again,
(Never-contented things!)
Have brought a specimen
Upon their quivering wings.

Edgar A. Poe

Επικοινωνία 2

2006-06-26T21:43:00.000+03:00

Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους αντιστοιχεί σε μοίρασμα σκέψεων και αντιλήψεων. Προαπαιτεί υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, αλλά και δύναμη ψυχής και λόγου. Ένας εγωιστής δεν κατάφερε ποτέ να επικοινωνήσει, ούτε ένας δειλός, ταπεινόφρων ή αμόρφωτος.

*Θα μπορούσαμε να πούμε, πως η επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων διαδικαστικά έχει ως εξής:

Ο ομιλητής Ο κωδικοποιεί τις σκέψεις του τα συναισθήματά του με εργαλεία την ομιλία και τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου κλπ. ώστε προκύπτει το μήνυμα Μ.

Ο ακροατής Α δέχεται το Μ, το οποίο στη συνέχεια αποκωδικοποιεί, αφομοιώνονται τα δεδομένα στις δικές του λίμνες της σκέψης κι έτσι μένει στο νου του το μήνυμα Μ΄.

Εδώ έγκεινται λοιπόν η χρήση της λογικής κι η επιμονή στο ξεδίπλωμα του επιχειρήματός σου. Βοηθούν ώστε τα δύο σύνολα σκέψεων, το Μ και το Μ΄, να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερα κοινά στοιχεία.

Προσωπικά θέλω να εστιάσω εδώ:
Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι κατά τη διαδικασία της επικοινωνίας είναι η δυνατότητα του ατόμου να χρησιμοποιεί την πολυπλευρικότητα - με μέτρο πάντα.

Δηλαδή, να μην αντιλαμβάνεται το λόγο του συνομιλητή αυτούσιο, αλλά να τον εντάσσει σ' ένα γενικότερο πλαίσιο, που θα περιλαμβάνει στοιχεία της προσωπικότητας και της ζήσης του συνομιλητή του.

Έτσι αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις, άσχημα φαινομενικά φερσίματα δικαιολογούνται, και ο ένας βυθίζεται εκούσια όλο και πιο πολύ στον κόσμο του άλλου, με αποτελέσμα οι μεταξύ των δεσμοί να ενδυναμώνονται.

Κι αν στην τελική τα λόγια κι οι προκείμενες, τα συμπεράσματα βουλιάξουν, θα υπάρχει πάντα η αγκαλιά ή ένα φλυτζάνι τσάι σαν διάλειμμα της διαλεκτικής και μετά πάλι πίσω στην τελευταία σκέψη.
[Και δε λέω λέξη, γιατί στον διάλογο δεν υπάρχουν λέξεις - ας μην στεκόμαστε στο τύπο. Αυτές γίναν ένα, ομιλία, κύμα επικοινωνιακό. Κι αυτό, αν δεν έχει αγέρι, είναι δροσιά.]

Επικοινωνία

2006-06-24T00:02:00.000+03:00

"The limits of my language mean the limits of my world."

Ναι, ακριβώς κύριε Wittgenstein, μου θυμίσατε τώρα τον κύριο Weisgerber, που είπε:

"Ο άνθρωπος με τη γλώσσα του δεν εκφράζει απλώς τον κόσμο, αλλά τον δημιουργεί και είναι τελικά δέσμιος της γλώσσας του, η οποία προσδιορίζει τη σκέψη, την αντίληψη και τη στάση του έναντι του κόσμου του."

Καθένας ζει στον κόσμο του. Απλά. Κι η ουσιαστική επικοινωνία επιτυγχάνεται μόνο όταν βάλεις στην άκρη εγωισμούς και πεις:

"Να πάρω μια γεύση του κόσμου σου;"

to be continued...

Μου δίνω το λόγο

2006-06-21T14:56:00.000+03:00

Στο τέλος συνειδητοποιείς πως έχεις μείνει μόνος στο πεδίο της μάχης. Οι αποφάσεις που θα παρθούν τη στιγμή αυτή θα κρίνουν την έκβασή της.

Εκεί θα μετουσιωθείς σε προσωπικότητα διαφορετικά θα εξακολουθήσεις απλά να υπάρχεις.

Θα συνεχίσεις, λοιπόν, να πολεμάς τα φαντάσματα;

Ή θα προχωρήσεις αντίκρυ στον γαλανό ορίζοντα, εκεί που σε λούζει ο ήλιος χρυσός;

...miles to go

2006-06-19T20:05:00.000+03:00

Stopping by Woods on a Snowy Evening

Whose woods these are I think I know.
His house is in the village, though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound's the sweep
Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark, and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.

Robert Frost

Αυτή τη στιγμή

2006-06-19T00:31:00.000+03:00

Ξαπλωμένη πάνω στα χόρτα, κοντά στο νερό που σε δυο στιγμές θα καθρεφτίζει τ' αστέρια.

Δροσιά νυχτερινή. Νιώθω σχεδόν το κρύο, αλλά δεν δυσφορώ. Φορώ τ' αραχνοΰφαντα λευκά, οι γάμπες, τα χέρια μου βρέχονται από τις δροσοστάλιδες που στάζουν τα πετάλα τ' αγρολούλουδα.

Ψυχή δε με βρίσκει εδώ. Ηρεμία και ασφάλεια αναδίνουν τα ψηλά δέντρα ολόγυρα. Δακρύζω ελεύθερα, καλωσορίζω το αγκάλιασμα της γης. Δε νοιάζομαι που θα λερωθώ.

Στη γεύση έχω πορτοκάλι ή στιμμένη λεμονάδα. Και πεταλούδες κάθονται πάνω μου. Αυτές που ξυπνούν νύχτα, οι αφτιασίδωτες, που αγαπούν το φως της λάμπας και το βαμβακερό ύφασμα.

Εκεί είμαι παρέα με τη σκέψη μου και μόνη ζωή η δική μου- φαντασιώνομαι πως μοιάζω νύμφη της λίμνης.

Τραγουδώ

2006-06-17T13:35:00.000+03:00

"Όλα εδώ στο χρώμα του καημού
μόνο λίγο φως κάτω απ' την πόρτα
μια φωτογραφία που ήμαστε αγκαλια,
θε μου, να 'ταν όλα όπως πρώτα
λες και σε περίμενα να 'ρθεις σιγοτραγουδώ το γυρισμό σου
όμως ένα δάκρυ μού πνίγει τη φωνή
δεν τραγουδιέται ούτε λέγεται ο χαμός σου!"

"Με μια ματιά σου κάνε μέλι το φαρμάκι
να ξορκιστούνε τα παράπονα της γης
εσυ μπορείς μ' αυτό τ' αγγελικό μουτράκι
να κάνεις όσα δεν κατάφερε κανείς."

Ωραίοι στίχοι! Αγαπημένοι! Αληθινοί!

Λίγες ώρες μαζί κι η ευτυχία έχει τώρα γεύση πορτοκάλι. Μαρμελάδα, βερίκοκο. Θυμάμαι, χαμογελώ και κλαίω, τραγουδώ... τις στιγμές που ζωγράφισαν τα πάθη, τις στιγμές που ανέπνευσε η γη δροσιά. Τη δροσιά που εμείς γεννήσαμε, αγάπη μου. Στου νου μας τα δάση αναδύθηκε υγρή, βρήκε έκφραση στη γλύκα της αγκαλιάς.

Στην Fantina

2006-06-16T12:32:00.000+03:00

Oscar Wilde, The picture of Dorian Gray

The Preface

The artist is the creator of beautiful things.

To reveal art and conceal the artist is art's aim.

The critic is he who can translate into another manner or a new material his impression of beautiful things.

The highest as the lowest form of criticism is a mode of autobiography.

Those who find ugly meanings in beautiful things are corrupt without being charming.
This is a fault.

Those who find beautiful meanings in beautiful things are the cultivated. For these there is hope.

They are the elect to whom beautiful things mean only beauty.

There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written.
That is all.

The nineteenth century dislike of realism is the rage of Caliban seeing his own face in a glass.

The nineteenth century dislike of romanticism is the rage of Caliban not seeing his own face in a glass.

The moral life of man forms part of the subject-matter of the artist, but the morality of art consists in the perfect use of an imperfect medium.

No artist desires to prove anything. Even things that are true can be proved.

No artist has ethical sympathies.

An ethical sympathy in an artist is an unpardonable mannerism of style. No artist is ever morbid. The artist can express everything.

Thought and language are to the artist instruments of an art.

Vice and virtue are to the artist materials for an art.

From the point of view of form, the type of all the arts is the art of the musician.

From the point of view of feeling, the actor's craft is the type.

All art is at once surface and symbol.

Those who go beneath the surface do so at their peril.

Those who read the symbol do so at their peril.

It is the spectator, and not life, that art really mirrors.

Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex, and vital.

When critics disagree, the artist is in accord with himself.

We can forgive a man for making a useful thing as long as he does not admire it. The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely.

All art is quite useless.

Σκοπός της Τέχνης

2006-06-14T23:13:00.000+03:00

Ν' αποκαλύπτει την τέχνη και να κρύβει τον καλλιτέχνη, αυτός είναι ο σκοπός της Τέχνης.

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, Όσκαρ Ουάιλντ.

Προσμονή

2006-06-13T10:23:00.000+03:00

Πήγε στο παράθυρο.

Κοίταξε στην αυλή. Δεν είδε κανέναν.

Κοίταξε πιο πέρα στο δρόμο. Δεν είδε κανέναν.

Το βλέμμα της έφτασε πολύ μακριά, κοντά στο δάσος.

Τον είδε. Αχνό να στέκεται πλάι στην αγριοτριανταφυλλιά και τις τσουκνίδες.

Δεν έκανε βήμα. Ακίνητος έμενε. Δεν την θωρούσε καν.

Κι ας πρόσμενε το κορίτσι στο παραθυράκι, αυτός ούτε μια στάλα πιο κοντά.

Κουράστηκε. Έριξε τη ματιά της στον ήλιο ψηλά και. Ζεστάθηκε.

Η επαφή

2006-06-12T00:51:00.000+03:00

Αρχή. Προσπάθησε να τον πλησιάσει. Προσπάθησε ναι. Γιατί το βήμα της ήταν δειλό. Το βλέμμα της στα χαμηλά.

Αλλά αυτός ακίνητος δεν έδωσε σημασία. Συνήθιζε να βαφτίζει μάταιες τις κινήσεις της.

Τέλος μάζεψε το κουράγιο της και τον αγκάλιασε. Τον έλιωσε η θέρμη της. Δεν άντεξε, μύρισε τα μαλλιά της. Γαρδένια και άνοιξη.

Σ' αγαπώ

2006-06-11T13:09:00.000+03:00

When I wake up, well I know I'm gonna be,
I'm gonna be the man who wakes up next to you
When I go out, yeah I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who goes along with you
If I get drunk, well I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who gets drunk next to you
And if I haver, hey I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who's havering to you

But I would walk 500 miles
And I would walk 500 more
Just to be the man who walked a thousand miles
To fall down at your door

When I'm working, yes I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who's working hard for you
And when the money, comes in for the work I do
I'll pass almost every penny on to you
When I come home(When I come home), well I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who comes back home to you
And if I grow old, well I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who's growing old with you

But I would walk 500 miles
And I would walk 500 more
Just to be the man who walked a thousand miles
To fall down at your door

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

When I'm lonely, well I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who's lonely without you
And when I'm dreaming, well I know I'm gonna dream
I'm gonna Dream about the time when I'm with you
When I go out(When I go out), well I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who goes along with you
And when I come home(When I come home), yes I know I'm gonna be
I'm gonna be the man who comes back home with you
I'm gonna be the man who's coming home with you

But I would walk 500 miles
And I would walk 500 more
Just to be the man who walked a thousand miles
To fall down at your door

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

fa la la la (fa la la la)
fa la la la (fa la la la)

Da Da Da Dun Diddle Un Diddle Un Diddle Uh Da Da

And I would walk 500 miles
And I would walk 500 more
Just to be the man who walked a thousand miles
To fall down at your door

Στο αστέρι μου.

Το παρελθόν

2006-06-10T13:45:00.000+03:00

Μερικές φορές.

Ξεσκονίζεις παλιές αναμνήσεις και σε παίρνουν τα κλάματα.

Είναι λύτρωση βέβαια αυτά να καθαρίζουν τη σκόνη.

Και χρειάζονται εκεί τα παλιά- μέσα. Γιατί βρίσκεται έτσι στήριγμα στις δύσκολες ώρες.

Γυρνάς και θυμάσαι μαλλιά παιδικά και χάδια τρυφερά, ξεχνάς το σκληρό τώρα.

Γυρνάς και βλέπεις πως μπορούσες άρα μπορείς. Πως αγκαλιαζόσουν άρα έχεις μάθει να κρύβεις αγκαλιές.

Κι άλλοι ανώφελοι σχεδόν παιδιάστικοι λυρισμοί φαίνεται να έρχονται...

Μεσάνυχτα

2006-06-09T19:24:00.000+03:00

"Twelve o’ clock.
Along the reaches of the street
Held in a lunar synthesis,
Whispering lunar incantations
Dissolve the floors of memory
And all its clear relations,
Its divisions and precisions.
Every street lamp that I pass
Beats like a fatalistic drum,
And through the spaces of the dark
Midnight shakes the memory
As a madman shakes a dead geranium."

[Rhapsody on a windy night, T.S. Eliot]

Την μνήμη μου ταλανίζει το σκοτάδι αυτής της νύχτας, όπως ένας τρελός ταρακουνά στα χέρια ένα νεκρό γαρύφαλλο...

(Η μετάφραση πολύ, πολύ ελεύθερη, ώστε να χάνει την υπόστασή της ως μετάφραση.)

Διηγήσεις μιας θερινής νύχτας

2006-06-08T13:22:00.000+03:00

Ήταν σκοτεινά μα το φως των λίγων άστρων μου έγλειφε περιγράμματα για να ξεχωρίζει κανείς αντικείμενα και πόθους. Στην αγκαλιά μου παιδιά κι έρωτες, ήρωες παραμυθιών και νότες από μελωδίες κλασικές. Ο Ύπνος... πουθενά... ήταν δύσκολο να επισκεφτεί τα όντα, μιας κι άγγιξα τα νυχτολούλουδα- ανθίσαν. Έπλαθε κανείς εύκολα την ευτυχία στα έσω μου: Ένα κρεβάτι μόνο χρειαζόταν κι η αγάπη να πλαγιάζει πλάι. Αγκαλιές φιλιά μαντεύονταν- προορίζονταν για χείλη και σε λαιμό δίνονταν. Δε σκέφτεσαι άλλωστε τις στιγμές της ηδονισμένης ζάλης. Είναι όμορφα τα παιχνίδια, μες στα σεντόνια χάνεσαι. Και ήχοι, μόνο ο γρύλος και τα φτερουγίσματα πλασμάτων ιπτάμενων, δικών μου απολήξεων. Γεύσεις δροσιάς και γλύκας. Ήταν ωραία. Μες στην αγκαλιά μου.

Αρχή. Τέλος.

2006-05-26T11:35:00.000+03:00

Όλα ξεκίνησαν εδώ κι όλα εδώ τελειώνουν. Τόσα λουλούδια, φιλιά και καρδιές τώρα στο διάστημα.

Και μ' άρεσε να πίνω τον καπνό σου. Ν' αγγίζω τα μαλλιά σου.

Τώρα μένει μόνο να σ' αγαπώ.

Στον Γ.Α.

Αέρας εποχής

2006-04-21T13:32:00.000+03:00

Έφυγα.

Κι ήρθα.

Κι αναπνέω όλον αυτόν τον καιρό να ανοίγει.

Ανοίγει να καλωσορίσει την γλυκιά εποχή της θάλασσας και του χρυσού.

Και φεύγω.

Ξανά.

Σ' αποχαιρετώ Γατίνα μου

2006-03-18T10:25:00.000+02:00

Σ' αποχαιρετώ, Γατίνα μου.
Μην ξεχνάς πως σ' αγαπώ.

Μη μου μιλάς για νότες

2006-03-17T12:33:00.000+02:00

"Μόνον η τέχνη μπορεί να υποκαταστήσει τη φύση.

"Με το ίδιο τεκμήριο, μόνον η τέχνη μπορεί να υποκαταστήσει την τέχνη.

"Κι έτσι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί κανείς πράγματι να πει κάτι για τη μουσική είναι να γράψει μουσική."

Λ. Μπέρνσταϊν

Μια γυναίκα κάποτε. . .

2006-03-16T13:07:00.000+02:00

Μια γυναίκα περπατάει κι αγαπάει.

Τα μαλλιά της κρύβουν θηλυκό πρόσωπο και μάτια μεγάλα. Και περπατά. Στη σκοτεινιά της νύχτας. Τα χείλη σιγομουρμουρούν μια μελωδία. Παλιά μπλουζ. Μιας δεκαετίας ξεχασμένης για πολλούς. Κόκκινα χείλη. Γαλάζια μπλούζ. Σπάνια βγαίνουν νότες από μέσα της, έστω και ψευδές, ξεψυχισμένες. Φοβάται τις τέχνες. Την τρομάζουν. Μέσα από πίνακες, ταινίες και παρτιτούρες βλέπει τον κόσμο ολάκερο να την αγκαλιάζει απειλητικά, να την περιγελά, να της προξενεί συναισθήματα, που τρέμει να τα νιώσει, που δεν θα έπρεπε να τα νιώσει. Γιατί. Θα πονάει για τον αφανή αντίκτυπο αν τα λιώσει να κυλήσουν στην καρδιά. Δεν ήταν πάντα έτσι. Παλιά σκεφτόταν και μιλούσε. Βλέπει, αγγίζει κι ακούει πια νιώθοντας πικρά πως η φύση τής στέρησε μεγάλα κομμάτια του μέσα και του έξω. Μα όχι. Ιδέα της. Μόνο μες στα όνειρά της ηρεμεί τελικά. Γαληνεύει το εγώ της μέσα σε λευκούς χειμώνες. Βιώνει το κορμί της γυμνό, λυγερό και καθαρό. Βιώνει το κορμί του γυμνό, λυγερό και καθαρό. Βιώνει το δέντρο. Στην αυλή του Σπιτιού της. Γυμνό, λυγερό και καθαρό. Βιώνει την ψυχή της γυμνή, λυγερή, καθαρή. Είναι ευτυχισμένη μοναχά σαν πέφτει η αυλαία της ημέρας και την τυλίγουνε λευκά σεντόνια. Θα ξανασκληρύνει όμως... Ναι. Θα συνέλθει και θα ακούσει τη μουσική δυνατά... Και πάλι.

Η γυναίκα συνεχίζει να περπατάει. Συνεχίζει να αγαπάει.

Λουλούδι για την κυρία;

2006-03-16T11:23:00.000+02:00

Και τι να φταίει;

Δεν είμαι ρομαντική.
Δυστυχώς.

Οι αισθήσεις οξείς πάντως, ναι.

Ίσως με αυτή την έννοια να εδρεύει ο ρομαντισμός στο μέσα μου.
Όπως το εννοούσαν οι φιλόσοφοι.

Όχι όμως όπως τον απαγγέλνουν οι ποιητές.

Κάθε που ξυπνώ από τα όνειρα, λοιπόν, προσγειώνομαι εδώ.
Στα κρύα και μπεζ πλακάκια.

Γιατί τα κόκκινα ρόδα δε στάζουν πάντα αίμα στα μάτια μου.

Ακούω μουσική και νιώθω.
Νιώθω πως θέλω να ακούσω νανουρίσματα. Μετά από τόσο καιρό. Πάλι.

Νιάου, λοιπόν!

2006-03-15T12:49:00.000+02:00

Νιάου, λοιπόν. . .

Εμείς κι ο κόσμος

2006-03-14T17:21:00.000+02:00

[Auguries of Innocence]
by William Blake

...
Every Night and every Morn
Some to Misery are Born
Every Morn and every Night
Some are Born to sweet Delight.
Some are Born to sweet Delight,
Some are born in Endless Night.
We are led to believe a Lie
When we see not Thro' the Eye
Which was Born in a Night to Perish in a Night
When the Soul Slept in Beams of Light.
God Appears and God is Light
To those poor Souls who dwell in the Night,
But does a Human Form Display
To those who Dwell in Realms of day.

Ένα σ' αγαπώ

2006-03-14T11:19:00.000+02:00

Πριν πεις "Σ' αγαπώ!" να κοιτάξεις την ώρα.
Να αφήσεις να το γεννήσει η σκηνή μες στα χείλια σου.

Ζωή / Τέχνη

2006-03-13T12:44:00.000+02:00

"Θέλεις να γράψεις τραγούδια πιο αληθινά από τη ζωή."
Bob Dylan

Υπάρχει Τέχνη πιο αληθινή από τη Ζωή.

Σίγουρα.

Δυστυχώς ή Ευτυχώς...

Μάλλον "δυστυχώς".

Το πορτραίτο του άντρα

2006-03-12T14:39:00.000+02:00

Το Πορτραίτο του Άντρα.

Βλέμμα λογοτεχνικό

2006-03-12T11:31:00.000+02:00

"And now he stared at her so earnestly that I thought the very intensity of his gaze would bring tears into his eyes; but they burned with anguish: they did not melt."

Wuthering Heights
Emily Bronte

Ποίηση χαραγμένη σε φιλμ

2006-03-11T15:28:00.000+02:00

Υπό τους μετάλλινους ήχους του Neil Young.

- You are William Blake?
- Yes... Do you know my poetry?

["DeadMan", a film by Jim Jarmusch]

Οι απαρχές μιας θρησκείας

2006-03-11T12:45:00.000+02:00

Οι απαρχές μιας θρησκείας.

Dancing in the fire

2006-03-10T16:08:00.000+02:00

Χορεύεις.
Να καψαλίζονται οι μνήμες.
Να ξεχνάς φόβους και χειμώνες.
Να ιδρώνει κι η καρδιά σου.

Να χορεύεις.

Να χορεύεις μόνο γιατί χοροπηδούν οι φλόγες.
Ανάμεσα στα δάχτυλά σου των ποδιών.

Να βλέπεις την ατμόσφαιρα υγρή. Κύματα, λαμπάδες.
Να ακούς τη ξηρή κάψα.
Να γεύεσαι το στεγνό, εαρινό αγέρι της νυχτιάς.

Μαύρη να είναι η νύχτα.

Δίχως άστρα.

Τα κατάπιε όλα η φωτιά.

Κι εσύ χορεύεις.
Μην καταπιεί κι εσένα.

Καλημέρα

2006-03-10T09:43:00.000+02:00

Μια μέρα σε έναν τόπο δίχως κτίρια.
Δρόμους.
Αυτοκίνητα.
Φασαρία.
Ανθρώπους.
Σ' ένα ψηλό σημείο.
Πρωί με ήλιο που δεν τυφλώνει.
Κι εγώ με χτενισμένα μαλλιά.
Να νιώθω ευτυχισμένη.
Να κάθομαι απλά.
Μόνη.
Όχι μοναχή.
Σε μιαν αγκαλιά τα γονατά μου.
Να φιλώ στις σκέψεις μου τα χάδια.
Αυτά που με γλύκαναν.
Έπειτα να γυρίσω Σπίτι.
Κι όλα εκεί.
Κι όλοι εκεί.
"Καλημέρα."

Εγκεφαλικοί λυρισμοί

2006-03-09T14:33:00.000+02:00

"As the soul leaves the body torn and bruised,
"As the mind deserts the body it has used."
T.S. Eliot

Χρόνια Πολλά στις Κυρίες

2006-03-08T11:00:00.000+02:00

Χρόνια Πολλά!

Αγαπημένο άρωμα

2006-03-08T10:17:00.000+02:00

Αγαπημένο άρωμα...

Οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες

2006-03-07T18:34:00.000+02:00

Οι ανεκπλήτωτες επιθυμίες είναι:

"... σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν και τα 'κλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό, με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά."
Κ. Καβάφης

Γι' αυτό τρελαίνονται οι συντηρητικοί, οι συγκρατημένοι, οι "σεμνοί".

Πώς να αντέξουν τέτοια πτωματίλα, δυσωδία μες στη ψυχή τους;

Κουβέντες / Τραγούδια

2006-03-07T13:28:00.000+02:00

Με τη φωνή σου γλυκαίνει η ψυχή μου.

Είμαι το πουλί μέσα στο κλουβάκι.

Τα λυγίζει η φωνή σου τα κάγκελα.

Δεν αναγνωρίζω όμως αλήθεια στα λόγια σου πια.

Μ' έμαθες να είμαι προσεκτική;

Μπορεί.

Και κάτι ακόμα. Το γράφει η καρδιά.

Δε μ' αφήνουν τα εγώ μας να σου πω σ' αγαπώ.

Μη μου λες ούτε εσύ.

Αγαπημένε

2006-03-06T21:57:00.000+02:00

Ο τάφος του Μότσαρτ, Ιβάν Β. Λάλιτς.

Λένε πως ο παλιόκαιρος σκόρπισε την ελεεινή πομπή

Όπως ο στοιχειοθέτης σκορπίζει τα γράμματα μιας φράσης ανεπιθύμητης.

Ένα μουσκεμένο σκυλί, ο μόνος μάρτυς

Μιας καλοστημένης δουλειάς,

Εξαφανίζεται

Στη μεθόριο του σούρουπου με βροχή και της ιστορίας:

Έτσι δεν υπάρχει ουσιαστική απόδειξη

Ότι ο Μότσαρτ αναπαύεται εν ειρήνη,

Όμως το διάστημα δονείται από μουσική,

Κι ένα σκυλί

Καμιά φορά ουρλιάζει από ένα αστέρι

Όταν ακούει τον λίθινο βηματισμό του Καλεσμένου.

Όμορφο πρωινό

2006-03-06T13:24:00.000+02:00

Τι πρωί!

Στο ανοιχτό παράθυρο.

Πόση δροσιά θα αντέξω να αναπνεύσω.

Τα σεντόνια τα αφήνω τσαλακωμένα, βωδιασμένα από μενα και τη σκέψη σου.

Τι όμορφη μέρα!

Το παράθυρο ανοιχτό.

Κι η αγκαλιά μου μαζί.

Ανοιχτή!

Η γυναίκα

2006-03-05T18:13:00.000+02:00

Η γυναίκα.

Τι μου έλεγα

2006-03-05T14:44:00.000+02:00

Παλιά, πριν μέρες δηλαδή, κομμάτι του εγώ μου, είπε:

"Θα κλάψεις. Θα φωνάξεις. Θα πεις.
"Δεν πειράζει.
"Και θα το κάνεις.
"Γιατί πρέπει.
"Γιατί μπορείς και θες.
"Γιατί μπορεί και θέλει η καρδιά σου.
"Γιατί έχεις καρδιά κι είναι κόκκινη.
"Μια κόκκινη καρδιά και μια ψυχή χρυσή.
"Αυτό είσαι. Αυτό πρέπει να πιστεύεις ότι είσαι.
"Γιατί αυτό πίστευες μικρή.
"Γιατί ήσουν ευτυχισμένη μικρή.
"Περιμένω...
"Όχι για πολύ όμως.
"Για πολύ λίγο.

"Κλάψε!

"Φώναξε!

"Πες!

"Δεν πειράζει!"

Δεν πειράζει, όχι.

Το μωρό μου 2

2006-03-05T14:07:00.000+02:00

Μην ξαναρρωστήσει το αγαπάκι μου.

Αγγελούδι γεννήθηκε.

Όχι να υποφέρει.

Λευκό θαύμα.

Ένα μωρό από μέλι και αγάπη.

Αγαπάκι.

Είπαμε.
Όχι να ξαναρρωστήσει πια.

Καρδιά μου

2006-03-05T13:49:00.000+02:00

Αν δεν μ' αφήσεις/μ' αφήσω να σου πω σ' αγαπώ, θα σου πω τότε κι εγώ ευχαριστώ!
Στον Γ.Α.

Φιλί αποχαιρετισμού

2006-03-03T14:21:00.000+02:00

"Σε νιώθω."
"Σε καταλαβαίνω."
"Δεν μπορώ όμως να σ' ακολουθήσω."
"Δεν θα είμαι πλάι σου."
"Τελευταίο φιλί."
Είπε.

Κι αποχαιρετισμός.

Κι όμως η άνοιξη ανθεί ακόμα.
Ναι.
Είναι ζεστά, γλυκά και μυρωδάτα.
Τα πάντα γύρω.
Κι αυτός ακόμα. Γλυκός.
Τελευταίο φιλί;
Μπορεί.
Όχι, όμως τελευταία ματιά.

Νύχτα με φεγγάρι και θάλασσα

2006-03-02T12:55:00.000+02:00

Για ένα φεγγάρι.

Μια θάλασσα.

Για ένα κόκκινο μαγιώ.

Για μιαν αγκαλιά.

Μια αγκαλιά.

Το φιλί του 2

2006-03-01T17:09:00.000+02:00

Το φιλί του...

Άνοιξη, εσύ

2006-03-01T08:39:00.000+02:00

Πανέμορφη μέρα.

Πανέμορφη.

Ήλιος και πουλιά.

Θα βγω στους δρόμους μόνο για να τη μυρίσω.

Θα αφήσω να με φιλάς μόνο για να τη γευτώ.

Και θα χαζεύω.

Θα χαζεύω τα λουλούδια, ανθισμένα, μη.

Θα χαϊδεύω με το 'να χέρι τ' άλλο να νιώθω πως δε κοιμάμαι.

Δεν είναι όνειρο.

Είναι όνειρο.

Όλα στο όνομα της ανοιξιάτικης μέρας αυτής.

Όλα στο όνομα το δικό σου.

Γιατί κλαίω;

2006-02-28T20:46:00.000+02:00

Μια νύχτα αρκούσε για μένα.

Τώρα όμως;

Γιατί κλαίω;

Η νύχτα της 23ης του μήνα

2006-02-28T18:16:00.000+02:00

Σε μια νύχτα άλλαξα.

Έπαθα απανωτές μεταλλάξεις στην ψυχή.

Ό,τι προσπαθούσα να πετύχω μήνες, χρόνια τώρα.

Σε μια νύχτα.

Μια νύχτα που με πότισε τρυφερότητα, ηδονή και λογική.

Εκείνος.

Ναι λογική.

Και αγάπη.

Κι ας μη με αγαπούσε.

Εγώ την πήρα.

Κι αγκαλιές.

Κι οι καλές μνήμες μου, βράχηκαν τον ιδρώτα, την υγρασία μου κι άνθισαν.

Οι κακές πνίγηκαν.

Η ψυχή του ταυτισμένη.

Ταυτισμένη με την νύχτα.

Της 23ης του μήνα.

Έβρεχε.

Έκλαιγα.

Ξεθύμαινα.

Ξέχασα και θυμήθηκα ό,τι χρειαζόταν για να νιώσω ευτυχισμένη.

Από τότε ο ύπνος πιο λίγος.

Τα όνειρα στο σκοτάδι πιο λίγα.

Το γλυκό αγόρι που γνώρισα το επόμενο πρωί σφιχτά αγκαλιά να μην το χάσω.

Όλα για μια νύχτα.

Όλα τα ευχαριστώ μου σ' εκείνον που μου την χάρισε.

Όλα τα λατρεύω μου σ' εκείνον που μου την χάρισε.

Να είναι καλά.

Για πάντα.

Στον Γιώργο Α.

Μωρά

2006-02-27T01:20:00.000+02:00

"Babies are such a nice way to start people."
Don Herold

Κολλάζ με το μωρό μου

2006-02-26T19:25:00.000+02:00

Μια μέρα κάναμε κολλάζ με τον ανηψιό μου- μωρό, 2 χρονών.
Εκείνος ξεφύλλιζε περιοδικά και κολλούσε στο μεγάλο χαρτόνι (ο καμβάς μας)- πηχτά βέβαια, ξεραμένα, βρώμικα, κολλώδη ζουμιά παντού, σε πατώματα, χαρτιά, δάχτυλα.
Εγώ έκοβα με κοφτερό ψαλίδι πάντα μακριά από τα δαντελένια χεράκια του. Το δεχόταν ευχάριστα- αναγνώριζε τον κίνδυνο.
Κάποια στιγμή ο μικρός σταμάτησε σε μία σελίδα, που είχε τη φωτογραφία μιας μικρής γάτας.
Κοιμόταν.
Συμφωνήσαμε να την κόψουμε, κολλήσουμε στο χαρτόνι. Καθώς, λοιπόν, περνούσα το ψαλίδι μου να γλείψει τα χάρτινα περιγράμματα ο μικρούλης μου είπε ψιθυριστά γέρνοντας παράλληλα προς το μέρος μου:
"Σιγά σιγά, για να μην το ξυπνήσεις."

Του χαμογέλασα τρυφερά.

Το έκοψα προσεκτικά.

Και το γατί δεν ξύπνησε.

Ανοιξιάτικος ουρανός

2006-02-26T13:15:00.000+02:00

Στην γη το γύρευα, στον ουρανό το βρήκα.

Τα δεινά της ψυχής

2006-02-25T14:24:00.000+02:00

"Τα δεινά της ψυχής όσο πιο δυνατά είναι, τόσο πιο σκοτεινά είναι. Όσο πιο άρρωστος είσαι, τόσο πιο λίγο το αισθάνεσαι. Να γιατί πρέπει κάθε λίγο να τα φέρνεις στο φως, με ανελέητο χέρι, να τ' ανοίγεις και να τα ξεριζώνεις μέσα απ' τα σωθικά σου."
Montaigne

Εξισώσεις καρδιάς

2006-02-25T14:09:00.000+02:00

+ αποκορύφωση στον έρωτα= - μια στάλα στιγμής πριν τον θάνατο